مسعود کاظم اصلانی

 آدمیزاد از زندگی لذت نخواهد برد.تنها در صفی ایستاده ، منتظر است .منتظر چه ؟خودش هم نمیداند.کودک در انتظار مدرسه رفتن چند ، چند وقت بعد از این جبر زود برخواستن بیزار می شود.و چشم انتظار فارغ شدن از درس و مدرسه .سپس جوانی در انتظار عشق , در انتظار بزرگترین رویداد زندگی اش ازدواج و کمی بعد خسته از تعهد در انتظار لحظه ای تنهائی , در انتظار لحظه ای بی قید وشرط زیستن.و باز در انتظار اینبار در انتظار میوه عمرش , و در انتظار دودمانش این انتظار نیز بسر آمد و بچه ای آمد.و باز انتظاری دیگر ، ازدواج فرزندان و خالی شدن شانه اش از زیر بار سنیگن فرزند پروری.انتظار بازنشستگی و اما آخرین انتظار که دیگر انتظار نیست .اما چه میکند همین انسان منتظر. مسعود کاظم اصلانی ...